Tweede week Trekvogelpad met Rosalie
Rosalie van Blanken (@wandelactierosalie) bewandelt momenteel het Trekvogelpad. Dit pad begint aan de Noordzee en eindigt in Twente. Rosalie loopt deze wandeling om aandacht te vragen voor niet aangeboren hersenletsel (NAH). Hieronder het reisverslag van de tweede week van haar avontuur!
”Voor mij is het nu zondag, 7 juni en ik begin vandaag aan de 12e dag. De laatste keer dat ik schreef zat ik nog in Durgerdam en had behoorlijk last van een ontstoken blaar. Inmiddels is dat redelijk goed weggetrokken en geheeld. Het blijft een heel gevoelige plek, maar met een goede verzorging iedere avond en ochtend, sla ik mij daar wel doorheen.
Na 7 dagen door Noord Holland gelopen te hebben, liep ik op dag 8 de provincie Utrecht binnen en daarmee ook direct de rust en de bossen in. Helaas sloeg het weer ook om en kon ik regelmatig mijn dunne poncho aantrekken.
Het was geweldig om door de bossen bij Austerlitz te lopen en urenlang niemand tegen te komen. Zo zakte ik langzaam af naar Doorn, waar ik, precies bij uitkijktoren de Kaap kon vieren dat ik op de helft van de tocht zat, 207 kilometer volbracht, nog 207 kilometer te gaan. Ik heb het gevierd met een muffin, bovenin de toren. Het weer werd slechter en slechter en op dag 11 kon ik mijn zeiknatte tent in de stromende regen inpakken. Ik begon mijn dag met de eerste kilometers huilend. Ik was het zo verschrikkelijk zat en begon me echt af te vragen waarom ik dit deed. Met nog 7 kilometer te gaan die dag, en nog steeds in tranen, haalde ik een pannenkoek met appel en rozijnen bij een pannenkoekenhuis. Omdat binnen opeten geen optie is vanwege alle geluiden en galmende stemmen, kreeg ik hem netjes opgerold mee. Dit deed mij wel goed, maar ik bleef me afvragen of ik niet beter kon stoppen. En precies op dat moment kwam een berichtje van een lotgenootje binnen. Haar man is vorig jaar overleden en het was vandaag hun trouwdag. Ze wenste me sterkte en vertelde dat ze super trots was op me, maar deze dag wel veel verdriet had. Dit was het, dit was waar ik het voor doe. De knop ging weer om en met een goed gevulde maag en het verstand weer op 0 vlogen de laatste heuvelige kilometers voorbij. Ik had mijn doel weer voor ogen.
Gisteren een hele mooie, maar pittige etappe van Elst (Utr.) naar net voor Ede. Over de Paasberg, de trappen af bij de Leemkuil en dwars over de Grebbeberg. Het was schitterend, maar heeft heel veel energie gekost. Vanaf nu loop ik ook per dag dichter naar huis, continue noordoostelijk met mijn vizier gericht op “mijn” Enschede. Ik woon dan pas sinds 2015 in het oosten, maar het is echt mijn stad geworden. Ik merk wel dat mijn hoofd heel erg vol begint te raken. Ik heb de indrukken van 3 dagen terug nog niet eens verwerkt en dat uit zich nu in slecht slapen, hoofdpijn en nog minder goed tegen prikkels kunnen. De laatste week gaat dus niet alleen fysiek heel zwaar worden, maar mentaal op de been blijven gaat nu echt een grote uitdaging worden.
Ik ga nu dus mijn laatste week in en finish op 14 juni voor het station in Enschede aan de kant van de AH to go, om 15:00. Daar is ook mijn QR code te scannen. Ik hoop nog op veel donaties voor hersenonderzoek, want het is zo enorm belangrijk. Volg mij op Facebook, waar je ook de link naar de donatiemogelijkheden vindt. Tot volgende week.”