Natuurkampeerterrein De Meenthe zoekt vrijwilligers

De Meenthe is een kampeerterrein van Nivon Natuurvrienden aan de Jokweg 2 in Noordwolde. In zo’n 35 jaar is het oude natuurzwembad omgevormd tot een prachtige kampeerplek

Ons kampeerterrein draait volledig op een groep vrijwilligers van NIVON Natuurvrienden. Er zijn terreinwachten, een technische dienst en beheercommissie. Met elkaar zorgen we ervoor dat onze gasten een onvergetelijk verblijf hebben.

Wij zijn op zoek naar mensen die tijdens de opening van het kampeerterrein, van april tot oktober, ons willen komen helpen.

Wie zoeken wij?

  • Handige mensen die een klemmende deur, een per ongeluk omgereden hekje of een lekkende kraan kunnen repareren.
  • Groene vingers om onze (kruiden)tuin te onderhouden.
  • Mensen die ons één of meerdere dagen willen helpen om eind maart het kampeerterrein uit de winterslaap te halen en/of om begin oktober alles weer winterklaar te maken.
  • Liefhebbers van koken die tijdens de werkweken of bij activiteiten gedurende het kampeerseizoen een maaltijd op tafel kunnen zetten voor een groep of daarbij willen helpen.
  • Kenners van de Stellingwerven die ons willen helpen om wandel- en fietsroutes vanuit ons kampeerterrein te beschrijven.
  • Kenners van Noordwolde die ons willen helpen om de historie van het zwembad en van ons kampeerterrein te beschrijven.
  • En alles waar je zelf van denkt dat wij dit nodig kunnen hebben! Hiervoor hoef je geen lid te zijn van het NIVON.

Neem contact op per telefoon met Henk Breukelaar 088 0990 986

of per mail met Julia Arkenbout secr.meenthe@nivon.nl

Vanaf 23 maart zijn wij dagelijks op De Meenthe aanwezig. Kom eens langs!

Druipende borden, 40.000 man en ongelofelijke energie

De klimaatmars op zondag 10 maart was allesbehalve in het water gevallen. Maartje liep samen met de Nivonners van de Dam tot Museumplein.

“De klimaatmars was mijn eerste officiële mars en ondanks het slechte weer was het een groot succes. Door de stromende regen liep ik, samen met drie vrienden, van het metrostation naar de Dam. We waren met zelfgemaakte protestborden onder de armen op weg naar het Nivonblok. Aangekomen bij het Nivonblok begon mijn grote teleurstelling: de protestborden waar ik mijn hart en ziel in had gestoken vielen uit elkaar. Na drie pogingen om de borden te redden hebben we het opgegeven en ons gefocust op het dragen van de Nivonvlag en -spandoeken. Hoewel ik baalde dat de borden uit elkaar waren gevallen, viel die zorg gelijk weg toen we begonnen met lopen. Het spandoek met de quote ‘van het Pieterpad tot Museumplein’ voorop en de andere Nivonspandoeken en Nivonvlaggen volgden. Hoewel iedereen van top tot teen was natgeregend bleef de sfeer en spirit goed. Zo bizar en zo geweldig dat er veel mensen naar het Nivonblok zijn gekomen en dat zij zich niet alleen onwijs goed inzetten voor Nivon, maar ook voor het klimaat. Ik heb nog nooit zo’n betrokkenheid ervaren van leden en vrijwilligers binnen een vereniging. Kortom, een groot succes!”

 

Internationale vrouwendag: hoe actueel is Joke Smit?

‘Heeft de vrouw dezelfde kansen, rechten en plichten als de man? En: heeft de vrouw evenveel gelegenheid zich als individu te ontplooien als de man?’ Deze woorden klinken recent, maar werden uitgesproken in 1967. Een half jaar voor haar historische artikel Het Onbehagen van de Vrouw hield Joke Smit een lezing voor de Rotterdamse afdeling van het Nivon. Ruim vijftig jaar later zijn we weliswaar heel veel verder, maar dat betekent niet dat de emancipatie voltooid is. Op 8 maart is het Internationale Dag van de Vrouw. Aanleiding voor de vraag: hoe actueel is Joke Smit nog?

Joke Smit zette met haar artikel de tweede feministische golf in Nederland in. In haar lezing voor Nivon sprak ze haar verontwaardiging uit over de verschillende maatstaven die golden voor mannen en vrouwen, vooral voor vaders en moeders. “Stelt u zich eens voor,” zei ze “dat men tegen een jongen zou zeggen: je moet maar geen arts worden, want dat ongeregelde leven is slecht voor de huiselijke sfeer; of van een zakenman: het is toch maar bedenkelijk dat hij zoveel energie in zijn zaak stopt; hij vlucht weg uit zijn gezin.”

In 1957 maakte de motie-Tenderloo een einde aan het gebruik dat een vrouw in overheidsdienst werd ontslagen zodra zij trouwde. Ook werd zij vanaf haar huwelijk niet meer handelingsonbekwaam geacht. Een flinke vooruitgang. Toch was de maatschappij nog niet bepaald afgestemd op werkende vrouwen, constateerde Smit, met name moeders hadden het moeilijk. “Er komen er vragen als: Is dat wel goed voor de huiselijke sfeer? Vlucht die vrouw niet weg uit een onprettige realiteit? Komen de kinderen niet tekort? Begrijpt u me goed: ik vind het niet absurd dat die vragen gesteld worden. Ik constateer alleen dat ze ten aanzien van huisvaders niet gesteld worden.”

Natuurlijk is er sindsdien veel ten goede veranderd. Vooral een herziening van het belastingstelsel (waardoor werkende moeders niet meer financieel achtergesteld werden), de mogelijkheid van gezinsplanning dankzij de pil, de verbetering van kinderopvang, toegankelijkheid van hoger onderwijs en opkomst van parttime werk zijn doorslaggevende factoren geweest.

Overigens wordt juist dat laatste tegenwoordig vaak als remmende factor op de emancipatie gezien. Atria, kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis, spreekt van een ‘deeltijdklem’: “Door het vele deeltijdwerken, met name door vrouwen, wordt er onvoldoende geïnvesteerd in publieke voorzieningen en regelingen om voltijds werken voor beide partners mogelijk te maken. De samenleving is niet ingericht op de wensen en noden van tweeverdieners.”

Werkende vrouwen zijn zo normaal als wat. Maar het idee dat daarmee de emancipatie is voltooid, kan de kliko in. Hoe actueel is Joke Smit nog? We legden een aantal van haar woorden voor aan Eva de Haan van WOMEN Inc., de vrouwennetwerkorganisatie die kan onderbouwen met feiten en cijfers.

Joke Smit: Dan is er de befaamde kwestie van de gelijke betaling bij gelijke arbeid. Alleen al het feit dat deze gelijke betaling nog een punt is, vijftig jaar nadat men begon te praten over gelijke rechten voor de vrouw, bewijst hoe groot de achterstand van de vrouw nog is.

Eva de Haan: Sinds 1980 is ongelijke beloning wettelijk verboden. Maar nog steeds zien we een loonkloof van 15,5 %. Daardoor lopen vrouwen in hun loopbaan gemiddeld 300.000 euro mis. In veel andere landen is die loonkloof al veel kleiner. Nederland staat op de twintigste plaats in de EU. Vrouwen zijn oververtegenwoordigd in onderbetaalde sectoren, zoals onderwijs en de zorg. Maar zelfs als je die factoren meeneemt, houd je een onverklaarbare kloof over van 6%. Om de loonkloof te dichten is er op 7 maart een wetsvoorstel ingediend waarin geregeld wordt dat bedrijven met minimaal vijftig werknemers moeten bewijzen dat vrouwelijke werknemers hetzelfde verdienen als hun mannelijke collega’s.

JS: Van de zijde van de maatschappij moet er een aantal aanpassingen komen: het is bijvoorbeeld gewenst dat school- en werktijden meer aan elkaar worden aangepast en dat er meer overblijfgelegenheid komt. In Frankrijk zijn al sinds 1875 schoolkantines.”

EdH: Hoewel scholen nu wel overblijfgelegenheid bieden, werken veel aspecten van de maatschappij de ambities van vrouwen tegen. Kinderopvang is nog steeds niet voor iedereen goed geregeld. Het partnerverlof is niet lang geleden uitgebreid naar vijf dagen, nog steeds heel weinig. Dit zorgt ervoor dat de vrouw nog steeds niet dezelfde kansen en plichten heeft als de man.

Daarnaast werken deze systemische omstandigheden ook door op de verwachtingen die wij hebben van vrouwen en mannen. Van vrouwen wordt vaak verwacht dat ze meer zorgtaken op zich nemen en van mannen dat ze de financiële verantwoordelijkheid dragen. 80% van de Nederlanders vindt drie dagen of minder het ideale aantal werkdagen voor vrouwen met jonge kinderen. Maar 35% vindt dat voor vaders van jonge kinderen.

JS: In de periode waarin jongens boeken lezen over ontdekkingsreizigers, spionnen, sporthelden en geleerden lezen hun vrouwelijke soortgenoten ‘meisjesboeken’: histories die onvermijdelijkerwijze uitmonden in een verloving. Daar komt nog bij dat er in meisjeslectuur massa’s surrogaatheldinnen zijn: vrouwen die aIles opofferen om de toegewijde echtgenote of ‘de begrijpende vriendin van een groot man’ te zijn.

EdH: Beelden, waaronder kinderboeken en verhalen, beschrijven niet alleen de werkelijkheid, ze schrijven ook voor hoe deze hoort te zijn. Tegenwoordig zien we nog steeds vaak dat genderrollen in kinderboeken traditioneel verdeeld zijn. Slecht 13% van de moeders in kinderboeken heeft bijvoorbeeld een betaalde baan. Dankzij dit soort beeldvorming krijgen meisjes het idee dat hun ideale toekomst moet bestaan uit het zorgen voor een gezin.

JS: Op het ogenblik geldt nog het axioma dat bij vakanties, bij bijzondere gelegenheden en bij ziekte de vrouw de kinderen opvangt. Waarom eigenlijk? is het niet veel reëler te stellen dat diegene een snipperdag of verlof opneemt die op zijn werk het best gemist kan worden? Waarom zou bij een man alles moeten wijken voor het werk, en zou een vrouw bij iedere gelegenheid alles opzij moeten zetten voor haar gezin?

EdH: Het probleem dat Joke Smit hier aansnijdt is in zekere zin nog steeds actueel. In haar tijd was het vanzelfsprekend dat de vrouw vrij nam van haar werk om voor het gezin te zorgen, nooit de man. Nog steeds zijn zorgtaken binnen het gezin niet eerlijk verdeeld. Vrouwen besteden 1,5 keer zoveel tijd aan zorgtaken als mannen. 58% van de bevolking vindt dat partners zorgtaken gelijk moeten verdelen, maar slechts 10% doet dit.

Veel stellen gaan ervan uit dat het financieel voordeliger is als de man meer blijft werken, ouders maken vaak keuzes op basis van onvolledige financiële informatie. Terwijl een andere verdeling misschien meer tijd en/ of geld kan opleveren.

 

De WerkZorgBerekenaar van WOMEN Inc. berekent wat financieel de voordeligste verdeling oplevert tussen werk en zorg bij beide ouders.

Op de pagina van BeperktZicht staat meer informatie over beeldvorming.

De hele tekst van de lezing die Joke Smit voor Nivon hield, lees je hier

 

 

Op weg naar de grote Klimaatmars

Door Henk Schaaf

Het milieu. In mijn herinnering is de bezorgdheid over de toekomst van planeet Aarde begonnen met de Club van Rome die in 1972 het rapport “De grenzen aan de groei” uitbracht. Het gaf aan hoezeer de groeiende wereldeconomie afhankelijk is van fossiele brandstoffen. Dat kon zo niet langer doorgaan, waarschuwde een groep wetenschappers. Maar daarna? We gingen op de oude voet verder. Toen kwamen de zure regen en het gat in de ozonlaag. Wie horen we daar nog over? Er was Greenpeace, dat als David verzet pleegt tegen de grote industriële Goliath. En Milieudefensie: tegen het broeikaseffect, tegen atoomenergie. Actievoerders ketenden zich vast aan de hekken rond de kerncentrale Dodewaard. Links Nederland liep mee in demonstraties. Nivonleden sloten zich erbij aan. Ten slotte was er Al Gore die ons een ongemakkelijke waarheid voorhield.

 

Na jaren van praten en rapporten schrijven werd onverwacht een doorbraak geforceerd. December 2015, het Klimaatakkoord van Parijs. Uiteindelijk zeggen 195 landen maatregelen toe om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Doen we dat niet, dan gaan we met z’n allen naar de ratsmodee.
Nivon-activisten Magda Vodde en Ellis Kramer fietsen – bij dikke tegenwind – samen met een groep Belgen naar de Franse hoofdstad. Dertig mannen en vrouwen, van 15 tot 80 jaar. Onder de Eiffeltoren ontvouwt het duo de Natuurvriendenvlag. Taak volbracht? Nee, Ellis vervolgt de jaren daarna haar missie. 2016, fietsend naar Marrakech. “Toen we aankwamen bij de Koutoubia-moskee stond de teller exact op 3500 kilometer. Deze fietstocht heeft me meer dan ooit bewust gemaakt van droogte en verval, zó dramatisch…”

 

Maar nu staat de jeugd op.

De jeugd néémt de toekomst. Inderdaad, zo kan het niet langer doorgaan. Een zestienjarige Zweedse scholiere post dagelijks met een spandoek voor het parlementsgebouw in Stockholm, om aandacht te vragen voor de klimaatverandering. “Ik doe dit tot politici de voorwaarden van het Akkoord van Parijs werkelijk naleven.” Greta Thunberg, het meisje met de vlechtjes, brengt met haar eenvrouwsactie een massale beweging op gang. Belgische scholieren gaan wekelijks in Brussel de straat op. Tienduizend, dertigduizend, zeventigduizend.

De strijd onder schooltijd waait over naar Nederland. Het Haagse Malieveld stroomt vol. Nivon Natuurvrienden draagt bij met actieposters. Ja, dat kennen we wel, moppert publiek langs de zijlijn. Lekker spijbelen en meteen door naar de McDonald’s. Kom kom, niet zo zuur, lees ik in een ingezonden stuk in de krant: “Zo’n manifestatie brengt meer besef bij dan een paar lessen aardrijkskunde of maatschappijleer.”

 

Met zo’n vijftienduizend waren zij er. Een goed begin.

Sam van der Kris, 5-vwo in Heemstede: “De jongeren van nu moeten de problemen straks oplossen. Als we dat niet doen, is het meer dan ‘vette pech’. Over de klimaatactie is op school niet veel gesproken, maar steeds meer leeftijdsgenoten zijn bezorgd over het milieu. We gingen gewoon, met toestemming van onze ouders. En onze rector is best cool, die vond het een goed idee.”
Fenna Driessen, 4-havo in Rotterdam: “Er waren maar vijf leerlingen in onze klas achtergebleven. Alle anderen gingen naar Den Haag. Ik vind het belangrijk om me voor het klimaat in te zetten. Als wij er nú niets aan doen, komt er steeds uitstel en wordt het alleen maar slechter.”
Klasgenoot Leon de Bruijn: “Grote bedrijven kiezen voor de winst. Aan het eind van het jaar harken de ondernemers hun bonussen binnen. Politici kijken te veel naar de korte termijn, naar de volgende verkiezingen. Daarom moet de jeugd in actie komen. Onze hele school is er nu bij betrokken.”
Sidhe Both, 5-vwo in Zaanstad: “Toen Greta Thunberg begon, dacht ik meteen: wij ook! We hebben veel te verliezen. Meedoen aan deze dag gaf ons een geweldig gevoel. Ik ben blij dat het belang van het klimaat nu echt onderkend wordt, maar tegelijk kan ik bijna niet geloven dat we hier nog steeds voor moeten protesteren. Zelf probeer ik mijn bijdrage te leveren door o.a. veganistisch te eten en zo weinig mogelijk afval te produceren.”

Het Nivon staat op 10 maart op de Dam. Met vlaggen en posters. Via Facebook, Twitter en Instagram zie ik dat wij deel uitmaken van een stroom die niet meer te stuiten valt.

Waar? Dam, Amsterdam
Wanneer? 10 maart 2019, vanaf 12.00
Voor wie? Iedereen met een groen hart
Meelopen in het Nivonblok? Meld je aan via facebook

Acht nieuwe Green Key-certificaten voor Nivon

De Nivonhuizen en -kampeerterreinen verduurzamen steeds meer. Vorige week ontvingen maar liefst acht Nivon-accommodaties nieuwe Green Key-certificaten tijdens het jaarlijkse Green Key Event. Op deze feestelijke bijeenkomst worden de inspanningen beloond van duurzame bedrijven in de recreatie- en vrijetijdsbranche. Harm Edens reikte de certificaten uit aan Allardsoog (goud); Den Broam (zilver); de Gele Anemoon (goud); de Hondsrug (goud); het Hunehuis (goud); Krikkenhaar (brons); Morgenrood (goud) en het Zeehuis (goud). Voor sommige accommodaties waren de Green Keys nieuw, andere kregen een upgrade. De Banjaert, Grutto en Kleine Rug hadden hun Green Key al langer binnen.

 

Organisaties met een Green Key-keurmerk doen er alles aan om het milieu te sparen, zonder dat gasten inleveren op comfort en kwaliteit. Zij gaan daarbij een stap verder dan de normale wet- en regelgeving vereist. Zo gaat een Green Key-accommodatie zuinig om met water en energie, onder meer door het gebruik van zonnepanelen, ledlampen, lichtsensoren en timers voor de verwarming. Accommodaties wassen niet meer dan nodig is; kopen milieuvriendelijke producten (o.a. schoonmaakmiddelen) in en scheiden afval. Dit jaar werd het evenement georganiseerd in het Nederlands Openluchtmuseum te Arnhem, dat de CO2-uitstoot van de meer dan tweehonderd bezoekers (ongeveer 6 ton) compenseerde.

Opkomst klimaatmars ‘boven verwachting’

Naar schatting 15.000 jonge mensen, voornamelijk scholieren, liepen mee in de mars voor een beter klimaat. De zogenaamde ‘klimaatspijbelaars’ kwamen uit alle hoeken van het land naar Den Haag. Ze roepen het kabinet op te om strengere maatregelen te nemen om klimaatverandering tegen te gaan. Nivon was ook aanwezig en deelde blanco 100% gerecyclede protestborden uit voor de scholieren om op te schrijven.

 

Sarah en Jasmijn (15) zijn uit Groningen gekomen om mee te lopen in de demonstratie. “Wat heeft het voor zin om te leren voor de toekomst, als er geen toekomst is?” vindt Sarah. Ze maken zich grote zorgen over de toenemende milieuverontreiniging. Zelf proberen ze hun bijdrage te leveren door geen vlees en vis te eten, zoveel mogelijk te lopen of fietsen en op hun water- en energiegebruik te letten.

Ook Lila en Silke (15) uit Haarlem zijn bezorgd over hun toekomst. Silke moest spijbelen van school, Lila van haar stage, om aanwezig te kunnen zijn. “Maar ze begrepen het daar wel.” zegt Lila. “We kunnen zelf veel doen om het klimaat te verbeteren, maar zonder de regering komen we niet ver. Onze toekomst ligt in hun handen en ze blijven maar uitstellen. Terwijl ze makkelijk maatregelen kunnen nemen die ervoor zorgen dat duurzame dingen aantrekkelijker worden en minder duurzame dingen onaantrekkelijk.”

 

Volgens Romy van Wansem (16), een van de organisatoren van Youth for Climate, is de demonstratie nu al een groot succes. “Er zijn zoveel mensen gekomen! Echt boven al onze verwachtingen!” Ze excuseert zich ervoor dat ze ‘misschien een beetje te enthousiast klinkt’: “maar ik krijg hier zoveel energie van!” Om 14.00 uur is het Malieveld weer leeg. De politie is tevreden, de dag is zonder incidenten verlopen. En er ligt bijna geen papiertje op de grond.

 

 

4 april: wandel naar je werk-dag

Lopen is stressverlagend, milieuvriendelijk, verhoogt de creativiteit en productiviteit. En is ook nog eens goed voor het brein, legt klinisch neuropsycholoog Erik Scherder in onderstaand filmpje uit. Daarom organiseert Wandelnet voor de vierde keer de Wandel naar je Werk-dag. Deze campagne roept heel Nederland op om op 4 april (een deel van de afstand) naar het werk te lopen. Nodig vrienden en collega’s uit om mee te doen op 4 april. Bovendien maak je kans op mooie prijzen als je je vooraf aanmeldt via dit formulier.

 

 

Een kleine delegatie bood de petitie aan de Tweede Kamercommissie voor Economische Zaken en Klimaat.

Oproep aan Tweede Kamer: verklein onze voetafdruk

Een kleine delegatie bood de petitie aan de Tweede Kamercommissie voor Economische Zaken en Klimaat. Foto: Nivon Natuurvrienden

Nivon Natuurvrienden heeft zich aangesloten bij een oproep om onze “ecologische voetafdruk” in tien jaar tijd drastisch te verkleinen. Met dertig andere organisaties op het gebied van natuur en milieu, nieuwe economie en mensenrechten hebben we een petitie aangeboden aan de Tweede Kamer. Daarin wordt aangedrongen op maatregelen die verder gaan dan het verminderen van de CO₂-uitstoot. Het gaat om méér dan klimaat, namelijk de totale kwaliteit van leven. De woordvoerders van de Kamerfracties zegden toe dat zij deze kwestie aan de orde zullen stellen in het debat met het kabinet over de klimaatdoelen.  

Petitie aan de Regering en de Tweede Kamer over Brede Welvaart 2019 – 2030

De Monitor Brede Welvaart maakt duidelijk dat onze rijkdom en ecologische voetafdruk ten koste gaan van mensen elders op Aarde en het welzijn van onze kinderen en volgende generaties ernstig bedreigen. Daarmee schenden wij vele mensenrechten. Gelukkig is de regering van plan om onze CO2-uitstoot flink te verkleinen, want de klimaatontwrichting leidt nu jaarlijks al wereldwijd tot zeer ernstige schade en honderdduizenden slachtoffers. Maar ook op andere gebieden zijn maatregelen nodig. Want het gaat om veel meer dan het klimaat, bijvoorbeeld de dramatische afname van de biodiversiteit, de kwaliteit en productiviteit van agrarische en visgronden, onze onevenredig grote claims daarop, en de overal optredende vervuiling van de Aarde en van ons eigen leefmilieu. Blijven streven naar nog meer ongeclausuleerde economische groei is onverantwoord.

Effectieve en rechtvaardige maatregelen zijn nodig om de genoemde problemen in samenhang op te lossen. Daarom dringen wij er bij het kabinet op aan een beleidsplan op te stellen en maatregelen te ontwikkelen om onze ecologische voetafdruk in 10 jaar drastisch te verkleinen.

Het CDA-Kamerlid Agnes Mulder toont de lijst met ondertekenaars

Het CDA-Kamerlid Agnes Mulder toont de lijst met ondertekenaars. Foto: Nivon Natuurvrienden

Na vele jaren van debat over en onderzoek naar nieuwe indicatoren, werd in 2018 uiteindelijk de “Monitor Brede Welvaart” gepubliceerd. Voor het eerst werd in de Tweede Kamer over de schaduwzijden van onze welvaart in de volle breedte gediscussieerd. Kernbegrippen zijn: de kwaliteit van leven ‘Hier en nu’, ‘Later’ en ‘Elders’. De analyses en cijfers maken duidelijk dat Nederland beslag legt op een onrechtvaardig groot deel van de mondiale gebruiksruimte. Zolang de Aarde nog ruimte genoeg had, leek dat geen probleem. Maar rond 1970 schoot de mensheid door de ‘duurzaamheidsbarrière’ van de Aarde. De planeet werd voor ons te klein. Toen al hadden we plannen moeten maken om met een nog immer groeiende wereldbevolking de beperkte hulpbronnen eerlijk te gaan verdelen en de overbelasting te beperken. Ondanks diverse ernstige waarschuwingen , zoals “Limits to Growth” van de Club van Rome (1972), “Our Common Future” van de Verenigde Naties (1987) en recent de “Scientists’ Warning to Humanity” van ruim 21.000 wetenschappers uit 184 landen (2017), heeft de mensheid getalmd om tijdig de noodzakelijke maatregelen te nemen, en Nederland was ook beslist geen voorloper. Intussen worden we met onze neus op de feiten gedrukt door o.a. de analyse van de “Planetary Boundaries” en het recente IPCC-klimaatrapport. Op vele fronten doemen de knelpunten op en haast is geboden om onze en de mondiale samenleving nog een enigszins veilige toekomst te bieden. Daarom is verkleining van onze mondiale voetafdruk hoogst noodzakelijk geworden; het is een kwestie van mensenrechten en samen overleven, voor nu en voor vele generaties na ons. Dat is een ongekende maatschappelijke en politiekeverantwoordelijkheid!

“Het is geen geheim dat Nederland een grote footprint heeft. We hebben ook de plicht onze eigen rommel op te ruimen.” Minister Eric Wiebes na de presentatie van de “Monitor Brede Welvaart” (2018).

“Wat we nodig hebben, is de nationale eensgezindheid alsof we in een oorlog beland zijn.” Prof. Ingrid Robeyns (Utrecht) in de NRC (2018).

 

toename van onze mondiale voetafdruk              afname van populaties van gewervelde diersoorten

Links de toename van onze mondiale voetafdruk en rechts de afname van populaties van gewervelde diersoorten. Rond 1970 gingen we door de ‘duurzaamheidsbarrière’ van de Aarde (World biocapacity). Bron: het Living Planet Report 2018.

Dit is een gezamenlijke petitie van deze (inter)nationale maatschappelijke organisaties in Nederland:

Bestuur VVM-sectie Biodiversiteit – Both Ends – Civis Mundi – De Natuur- en Milieu Federaties – Economy for the Common Good NL – ESA Group, Wageningen University and Research – Fair Climate Fund – FNV – Greenpeace – Institute for Environmental Security – IVN – Liga voor de Rechten van de Mens – Milieudefensie – Natuur & Milieu – Natuurmonumenten – Nivon Natuurvrienden – Omslag Werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling – One Planet Foundation – Our New Economy – Oxfam Novib – Platform Duurzame en Solidaire Economie -Solidaridad– StandUpForYourRights – Stichting Aarde – Stichting LIFT – Transitie Nederland – Urgenda – Vereniging voor Biologisch-Dynamische Landbouw en Voeding – Ware Winst Brabant – Werkgroep Voetafdruk Nederland – Women Engage for a Common FutureNL.   

Samen ruim 2.900.000 leden/donateurs
@ januari2019  Petitie Brede Welvaart

Spijbelen voor een betere toekomst

Duizenden Nederlandse scholieren staken aanstaande donderdag  voor het klimaat.

De actie is overgewaaid uit België, waar scholieren al een aantal weken de straat opgaan voor een beter klimaat. ‘Wij zijn over vijftig jaar nog steeds op deze planeet. Degenen die nu de macht hebben zijn dat niet. Maar ze besluiten wel over onze toekomst.’ zegt de 16-jarige initiatienemer Stijn Warmenhoven. Het doel van de mars is om politici aan te zetten tot meer actie en een strenger klimaatakkoord.

Hoewel minister van onderwijs Arie Slob geen toestemming geeft om te spijbelen, moedigt een flink aantal scholen leerlingen aan om mee te doen aan de actie. Wel hebben ze toestemming van hun ouders nodig en moeten ze bewijzen echt naar de demonstratie te gaan, bijvoorbeeld door een selfie te nemen. Net als in België willen de Nederlandse scholieren verschillende donderdagen achter elkaar protesteren. De demonstratie begint om 10.30 op het Malieveld in Den Haag. Meer info vind je op www.youthforclimate.nl.

Volg ons donderdag op Instagram voor het laatste nieuws!