De laatste loodjes voor Rosalie
Rosalie van Blanken (@wandelactierosalie) bewandelt momenteel het Trekvogelpad. Dit pad begint aan de Noordzee en eindigt in Twente. Rosalie loopt deze wandeling om aandacht te vragen voor niet aangeboren hersenletsel (NAH). Hieronder het reisverslag van haar reis richting het laatste stuk van het Trekvogelpad.
”Op het moment dat ik dit schrijf is het de dag voor mijn finish en ik kijk terug op een heel heftige derde week. De regen is helaas niet meer gestopt en ik heb geen dag gehad zonder enorme hoosbuien. Natuurlijk loop ik voor een goed doel en is dat de grootste motivatie, maar ik had het wel fijn gevonden iets meer te kunnen genieten van mijn omgeving, want ik ben echt door prachtige gebieden gewandeld.
De Ginkelse heide was indrukwekkend. Er hangt een heel bijzondere sfeer daar en het heeft iets melancholisch. Via Otterlo ging het naar Hoenderloo door het nationaal park de Hoge Veluwe. Hier werd ik halverweg verrast door een vriendin die mijn tas meenam naar het einde van de etappe. De dag erna stroomde het van de regen terwijl ik in prachtige bossen liep op weg naar Loenen. Ik kreeg een appje van mijn man dat ik me bij een chauffeursrestaurant moest melden, wat aan de route lag. Daar aangekomen kreeg ik heerlijke cappuccino en een broodje voor onderweg. ZO kon ik weer even opwarmen voordat ik mijn weg kon vervolgen. Via Loenen ging het naar Brummen en moest met de pont naar de IJssel over. Het emotioneerde me enorm op dat moment om weer in mijn eigen provincie te zijn en een stuk dichter bij huis.
Na een overnachting in een hotel in Bronckhorst, wat zij mij gratis aanboden, begon de dag heerlijk met een zonnetje, maar al snel betrok het en barstte de hemel weer open. Op een stuk modder gleed mijn been weg en verrekte ik mijn knie. Het deed behoorlijk veel pijn, maar lopen ging nog wel. Zo heb ik nog 2 dagen met behoorlijk veel pijn doorgelopen en kwam in Eibergen uit. Iemand die mij volgt via Facebook is fysiotherapeute en is naar mij toegekomen om mijn knie te tapen en zij heeft ook extra paracetamol meegebracht.
Het lopen gaat nu met iets minder pijn en vandaag ben ik geëindigd tussen Haaksbergen en Buurse. Ik heb mijn tentje opgezet op een camping en loop morgen de allerlaatste etappe, naar Enschede, naar huis. Ik kijk er heel erg naar uit mijn man weer te zien en ik ben net op tijd thuis voor de verjaardag van ons pleegzoontje Lars, Ik noem hem altijd mijn cadeautje.
Het was dus voornamelijk een hele natte week met veel; pijn, maar toch heb ik tussendoor wel kunnen genieten van al het moois. Ook kwam ik heel veel mensen tegen die mij herkenden of al volgen op Facebook, kreeg ik hier en daar een donatie toegestopt en was de enorm warme aanmoediging door middel van berichtjes heel erg hartverwarmend en hield mij echt op de been. Vanmiddag kreeg ik van de dochter van Geocachers die wij kennen, langs de route een knuffel octopus. Zij zei;”Hij heeft 8 pootjes om je te helpen voor de laatste kilometers”. OIp dat soort momenten smelt ik helemaal.
De regen had 1 pluspunt; ALs het zulk slecht weer is, is er bijna niemand op pad en daardoor zie je heel veel dieren. Ik heb heel wat hazen, herten en zelfs wilde zwijntjes gezien, prachtig. Ik heb al flink wat donaties opgehaald, maar ik ben er nog niet. Ik hoop in ieder geval € 1.- meer op te halen dan mijn vorige actie. Ik laat mijn actie doorlopen t/m 4 juli. Op die dag is de Sunset Walk van de Hersenstichting. Ik ben daar voor uitgenodigd. Dit jaar wordt deze niet alleen in Noordwijk georganiseerd, maar ook in Nijverdal. Ik zal daar zeker bij zijn en meelopen. Als je mij wilt steunen en helpen om meer hersenonderzoek te kunnen doen, zodat mijn lotgenootjes en ik een fijner leven kunnen hebben, kijk dan vooral op mijn Facebookpagina hoe je daar bij kunt helpen en ondersteunen.
Ik ga me nu opmaken voor de laatste dag, deze zal emotioneel worden, dat weet ik nu al.”